![\"Dziewczynka](\"https:\/\/www.akademianikona.pl\/blog\/wp-content\/uploads\/2011\/11\/Dziewczynka-w-wiosce-Ura.jpg\" "\\"Dziewczynka")
<\/a>fot. Ren\u00e9e Koper<\/p><\/div>\n
Jego powolne ruchy cia\u0142a i delikatne poruszanie powiek zdradzaj\u0105 jedynie znudzenie i rozlu\u017anienie t\u0105 trwaj\u0105c\u0105 od 8 godzin podr\u00f3\u017c\u0105 na odcinku zaledwie 270 kilometr\u00f3w. Trasa, zawieszona cz\u0119sto nad chmurami, pokonuj\u0105ca kolejne ponad 3,5-tysi\u0119czne prze\u0142\u0119cze, kr\u0119ta i zapieraj\u0105ca dech, g\u0142\u0119boko zapada w nas. By gdziekolwiek dotrze\u0107, trzeba wyruszy\u0107, to pewne. Lecz \u201ecelem jest droga\u201d \u2013 powtarza jak mantr\u0119 Pawe\u0142 Chara, nasz guru fotografii, bo dopiero w\u00f3wczas zacieraj\u0105 si\u0119 granice pomi\u0119dzy my\u015bleniem o dotarciu, o byciu gdzie\u015b w przysz\u0142o\u015bci a zagubieniem si\u0119 w \u015bwiecie, w czasie rzeczywistym, w teraz. To chyba najtrudniejsze w fotografii, ale to jedyna droga, kt\u00f3r\u0105 w\u0142a\u015bnie pod\u0105\u017camy podczas 11-dniowej Fotoekspedycji Akademii Nikona do Kr\u00f3lestwa Bhutanu.<\/p>\n
<\/a>fot. Pawe\u0142 Chara<\/p><\/div>\n
Pierwszy chrzest przechodzimy tu\u017c po przylocie, gdy trafiamy na najwi\u0119ksze w Bhutanie \u015bwi\u0119to religijne zwane Ceczu. Jest ono po\u015bwi\u0119cone Guru Rinpocze (\u201eDrogocennemu Mistrzowi\u201d), kt\u00f3ry w VII wieku wprowadzi\u0142 na tym obszarze buddyzm tantryczny. Tysi\u0105ce os\u00f3b ubranych w kolorowe narodowe stroje, tancerze w widowiskowych kostiumach wykonanych z \u017c\u00f3\u0142tego jedwabiu posypanego brokatem i jak\u017ce tajemnicze maski. \u0141atwo w\u00f3wczas zapomnie\u0107 o kreatywno\u015bci i zamieni\u0107 si\u0119 w odurzonego odmienno\u015bci\u0105 \u201epstrykacza\u201d. I mo\u017ce tak by si\u0119 to potoczy\u0142o, gdyby nie s\u0142owa Paw\u0142a, kt\u00f3ry zaznacza, i\u017c fotografia to wi\u0119cej ni\u017c podpatrywanie \u017cycia mieszka\u0144c\u00f3w, to spokojne oczekiwanie na ten moment, to zatrzymanie si\u0119, przewidywanie ruch\u00f3w, to uk\u0142adanie kadru w g\u0142owie, bo to tam wszystko si\u0119 zaczyna. \u201eKiedy wiesz, co chcesz uchwyci\u0107, jaki detal, jakie t\u0142o, w jakim \u015bwietle, kiedy to widzisz, masz w umy\u015ble jasny cel, to pozostaje ci tylko podnie\u015b\u0107 aparat i nacisn\u0105\u0107 spust migawki\u201d.<\/p>\n
<\/a>Publiczno\u015b\u0107 na festiwalu Ceczu | fot. Ren\u00e9e Koper<\/p><\/div>\n
<\/a>Ta\u0144ce w maskach | fot. Ren\u00e9e Koper<\/p><\/div>\n
Fotografowanie jest troch\u0119 tak, jak podr\u00f3\u017cowanie w swej najczystszej formie: przemieszczania si\u0119 i odkrywania \u2013 wymy\u015blania? \u2013 rzeczy, ludzi, sytuacji, kt\u00f3re wymkn\u0119\u0142y si\u0119 inwentaryzacji, schematowi, po to by pojawi\u0107 si\u0119 znienacka w cielesno\u015bci, w kurzu, w bezpo\u015brednio\u015bci chwili. R\u00f3wnie\u017c plan wyprawy staje si\u0119 struktur\u0105 umown\u0105, na tyle zale\u017cn\u0105 od \u015bwiat\u0142a, niepowtarzalnego i ulotnego po\u0142\u0105czenia z miejscow\u0105 ludno\u015bci\u0105 oraz spontanicznych pomys\u0142\u00f3w grupy, \u017ce kierowca dnia ostatniego przyznaje z u\u015bmiechem, i\u017c wzbogaci\u0142 sw\u00f3j s\u0142ownik o dwa nowe okre\u015blenia: \u201ewsch\u00f3d s\u0142o\u0144ca\u201d i \u201ezach\u00f3d s\u0142o\u0144ca\u201d oraz dotar\u0142 do miejsc, o kt\u00f3rych nigdy nie s\u0142ysza\u0142. A sprawi\u0107, by tubylec si\u0119 zachwyci\u0142 swoim w\u0142asnym krajem, to nie lada wyzwanie, tym bardziej, \u017ce si\u0119 wydarza samoistnie \u263a<\/p>\n
<\/a>Festiwal Ceczu | fot. Ren\u00e9e Koper<\/p><\/div>\n
<\/a>Rado\u015b\u0107 | fot. Ren\u00e9e Koper<\/p><\/div>\n
Niekt\u00f3re miejsca trzeba zobaczy\u0107. Nawet profesjonali\u015bci kieruj\u0105 si\u0119 \u201epoczt\u00f3wkowymi\u201d kadrami wype\u0142niaj\u0105cymi portfolio z wyprawy. Dlatego zatrzymujemy si\u0119 nad rzek\u0105, by \u201euchwyci\u0107\u201d najwa\u017cniejszy w kraju Dzong Phunaka (siedzib\u0119 oficjalnego zgromadzenia mnich\u00f3w), wspinamy\u00a0 do Tygrysiego Gniazda zawieszonego u Czarnej Ska\u0142y, a nast\u0119pnie na prze\u0142\u0119czy Doczula (3050 m) fotografujemy 108 czorten\u00f3w zbudowanych przez kr\u00f3low\u0105 matk\u0119 Asi Dord\u017ce \u0141angmo, by nast\u0119pnie dotrze\u0107 na lokalny festiwal Tangi Mani. I tutaj, ku naszemu zdziwieniu, t\u0142um\u2026 turyst\u00f3w. Nas nie interesuje miejsce w trzecim rz\u0119dzie fotograf\u00f3w (ach tak, nawet niedost\u0119pny Bhutan traci powoli swoj\u0105 dziewiczo\u015b\u0107!), wi\u0119c po zakupie odpustowego b\u0119benka, jako pierwsi wyje\u017cd\u017camy z festiwalu. Nasz autobus wzbudza lekki pop\u0142och i zamieszanie na twarzach tych, co dopiero tam zmierzaj\u0105!<\/p>\n
<\/a>Czorteny w wiosce Ura | fot. Ren\u00e9e Koper<\/p><\/div>\n
<\/a>Ekipa w akcji | fot. Ren\u00e9e Koper<\/p><\/div>\n
Kto\u015b m\u00f3g\u0142by polemizowa\u0107, \u017ce przecie\u017c zawsze mo\u017cna zrobi\u0107 dobr\u0105 fotografi\u0119, lecz to nie do takich miejsc w naszych ekspedycjach zmierzamy. Cel \u2013 fotografowa\u0107. A gdzie? Troch\u0119 w tym nieznanego i niepewnego, jak wtedy gdy o poranku wspinamy si\u0119 drog\u0105 na szczyt, wskazan\u0105 przez lokalnego mnicha, a mg\u0142a ca\u0142kowicie spowija klasztor Jakar na przeciwleg\u0142ym wzg\u00f3rzu. Przeskakujemy przez dwa p\u0142oty, czyj\u015b ogr\u00f3dek i jeste\u015bmy na zamglonym\u2026 polu. Cierpliwo\u015b\u0107! S\u0142awek cz\u0119stuje kr\u00f3lewskim (o tej porze!) rozlaniem kawy, Pawe\u0142 opowiada o kompozycji i ustawieniach, Agnieszka zmienia obiektywy, kto\u015b przygania krow\u0119 \u2013 zawsze \u017cywszy element kadru! Jest cisza i \u015bmiech naprzemiennie. Oczekiwanie bez oczekiwania! Bezczas. I nagle\u2026 Klasztor wy\u0142ania si\u0119 z porannej mg\u0142y z pierwszymi promieniami \u015bwiat\u0142a na z\u0142otych zwie\u0144czeniach dachu!! Tajemniczy \u2013 to co nieokre\u015blone przemawia do naszej g\u0142\u0119bi, do miejsc, kt\u00f3rych rozum nie obejmuje. Prawdziwa uczta!<\/p>\n
<\/p>\n
<\/a>fot. Pawe\u0142 Chara<\/p><\/div>\n
<\/a>fot. Pawe\u0142 Chara<\/p><\/div>\n
<\/a>Dzong Phunaka | fot. Ren\u00e9e Koper<\/p><\/div>\n
Mog\u0142abym mno\u017cy\u0107 spontaniczne sytuacje, jak poranna pud\u017ca (modlitwa z lokalnymi instrumentami i \u015bpiewami mnich\u00f3w) w \u017ce\u0144skim klasztorze Zulekha; wizyta w prostej, a jak\u017ce bogatej fotograficznie buddyjskiej szkole Sangchenchokhor; piknik przy szumi\u0105cym potoku u podn\u00f3\u017ca zwartej tradycyjnej wioski Ura, czy bhuta\u0144ska kolacja u duchowej rodziny naszego przewodnika, gdzie odrodzi\u0142 si\u0119 jeden z tybeta\u0144skich lam\u00f3w (trulku) w swoim sz\u00f3stym wcieleniu. S\u0142owem, te wszystkie chwile, gdy fotografia staje si\u0119 motywacj\u0105, do podej\u015bcia, do zbli\u017cenia si\u0119, do rozmowy, do wyj\u015bcia poza swoj\u0105 stref\u0119 bezpiecze\u0144stwa. Pawe\u0142 Chara jest tutaj nie\u015bpiesznym przewodnikiem, uczy kontaktu, pozbycia si\u0119 barier oraz tego, co najwa\u017cniejsze, naturalno\u015bci i szczero\u015bci wobec zwyk\u0142ej nieprzewidywalno\u015bci.<\/p>\n
<\/a>I wszystko jasne | fot. Ren\u00e9e Koper<\/p><\/div>\n
<\/a>Kolacja w lokalnym domu | fot. Ren\u00e9e Koper<\/p><\/div>\n
Podczas tej ekspedycji tworzymy wiele portret\u00f3w \u015bwiata. Ka\u017cdy w swej w\u0142asnej podr\u00f3\u017cy przez Kr\u00f3lestwo Bhutanu. A jednak jeste\u015bmy po\u0142\u0105czeni w ch\u0142odnym wieczornym \u0142yku piwa, \u015bpiewie (sic!), wsp\u00f3lnym dyskutowaniu na temat zdj\u0119\u0107 czy te\u017c \u015bwi\u0119towaniu polskich i bhuta\u0144skich urodzin. No mo\u017ce z wyj\u0105tkiem przelotu, bo jako \u201ewindow group\u201d ci\u0119\u017cko siedzie\u0107 wsp\u00f3lnie i przy jednym oknie jednocze\u015bnie \u263a\u00a0 Jednak te widoki (w dwie strony cudowne poranne s\u0142o\u0144ce i kilka chmurek!) warto prze\u017cywa\u0107 w samotno\u015bci!<\/p>\n
<\/a>mnich | fot. Ren\u00e9e Koper<\/p><\/div>\n
<\/a>W ciszy | fot. Ren\u00e9e Koper<\/p><\/div>\n
Moja ch\u0119\u0107 uchwycenia i nazwania ca\u0142o\u015bci naszej Fotoekspedycji skazana jest z g\u00f3ry na pora\u017ck\u0119. Lecz w tym tkwi bogactwo. W tworzeniu ka\u017cdej chwili od nowa, fragment\u00f3w, przemijaj\u0105cych wra\u017ce\u0144. Zapami\u0119tanych emocji jak przy naci\u015bni\u0119ciu migawki. Emocji czasami zbyt mocnych, by dzieli\u0107 si\u0119 nimi od razu.<\/p>\n
Ren\u00e9e Koper<\/p>\n
Czytaj r\u00f3wnie\u017c – Fotoekspedycja do Bhutanu \u2013 podzi\u0119kowania<\/a> Po porze deszczowej drogi wydaj\u0105 si\u0119 rozmyte i jakby cie\u0144sze. Woda potrafi wydr\u0105\u017cy\u0107 solidn\u0105 wyrw\u0119 albo ca\u0142kowicie zmy\u0107 resztk\u0119 asfaltu po\u0142o\u017conego tutaj dopiero 35 lat temu. A jednak jedziemy. Patrz\u0105c z ekscytacj\u0105 w kilkusetmetrow\u0105 przepa\u015b\u0107, to znowu \u2013 dla ukojenia Czytaj wi\u0119cej<\/span>
\noraz Om Tare Tuttare Ture Soha\u2026 wspomnienia z fotoekspedycji w Bhutanie<\/a>.<\/p>\n<\/a>\r\n\t\t\t\t\t\r\n\t\t\t\t\t\t<\/a>\r\n\t\t\t\t\t\r\n\t\t\t\t\t\t<\/a>\r\n\t\t\t\t\t\r\n\t\t\t\t\t\t<\/a>\r\n\t\t\t\t\t\r\n\t\t\t\t\t\t<\/a>\r\n\t\t\t\t\t\r\n\t\t\t\t\t\t<\/a>\r\n\t\t\t\t\t\r\n\t\t\t\t\t\t<\/a>\r\n\t\t\t\t\t\r\n\t\t\t\t\t\t<\/a>\r\n\t\t\t\t\t\r\n\t\t\t\t\t\t<\/a>\r\n\t\t\t\t\t\r\n\t\t\t\t\t\t<\/a>\r\n\t\t\t\t\t\r\n\t\t\t\t\t\t<\/a>\r\n\t\t\t\t\t\r\n\t\t\t\t\t\t<\/a>\r\n\t\t\t\t\t\r\n\t\t\t\t\t\t<\/a>\r\n\t\t\t\t\t\r\n\t\t\t\t\t\t<\/a>\r\n\t\t\t\t\t\r\n\t\t\t\t\t\t<\/a>\r\n\t\t\t\t\t\r\n\t\t\t\t\t\t<\/a>\r\n\t\t\t\t\t\r\n\t\t\t\t\t\t<\/a>\r\n\t\t\t\t\t\r\n\t\t\t\t\t\t<\/a>\r\n\t\t\t\t\t\r\n\t\t\t\t\t\t<\/a>\r\n\t\t\t\t\t\r\n\t\t\t\t\t\t<\/a>\r\n\t\t\t\t\t\r\n\t\t\t\t\t\t